Nadat alle pruiken en Tena Lady’s goed zaten, verschenen in fel oranje uitgedost de 10 Dutchy’s van de F6 het strijdveld onder luid gejoel van onze yel: We hebben de M, we hebben de A, we hebben de M, we hebben de A, hier zijn de MAMA’s!!!!!
De tijgertjes zetten grote ogen op en keken hun moeders verdwaasd aan, behalve Maikel die scheen deze aanblik van zijn moeder gewend te zijn.De door de KNVB goedgekeurde scheids trok zijn fluit en blies de wedstrijd tot start. Neeltje, de enige in een écht Dutchy-jurkje, nam de aftrap. Meteen doken 6 Dutchy’s op 3 tijgertjes maar dat hielp niets, de kleine beentjes schoten de ballen tussen de lange stelten van de moeders en wij hadden het nakijken. De gehele eerste helft werd overheerst door een enorm fanatisme van beide teams, waarbij het toch leek of de oranje moeders dichter in de buurt van Maurice (tijgerkeeper) kwamen dan de tijgers in de buurt van onze Dutchy-keepster mét oranje haar, wat er best intimiderend uit zag voor die kleine mannen. De scheids was scherp en de afstraffingen logen er niet om. Zelfs gillen mocht niet als je de bal had. Sylvia probeerde haar charmes nog in de strijd te gooien om een vrije trap te voorkomen, maar alle dreigementen en ontzeggingen voor de rest van dat weekend waren aan dovemansoren gericht bij onze Klaus. Dan treedt zijn rechtvaardigheidsgevoel jegens de tijgers op. We gingen uiteindelijk de rust in met 0-0.
Theo probeerde de tijgers te motiveren voor de 2e helft door te dreigen met het bowlen (wat we na de wedstrijd zouden gaan doen). Gert-Jan, onze coach, bij afwezigheid van zijn vrouw, had maar drie woorden nodig: “Ga zo door!”
Dus zo begon, onder een stralende zon, de 2e helft. Al snel bleek het uithoudingsvermogen van de Dutchy’s toch groter dan die van de tijgers, ze vielen bij bosjes neer. Met name Koen en Timo lagen regelmatig met hun neus in het gras. Dat hier soms de agressie van Dutchy-Jacqueline een rol in speelde, ontging de scheids niet. Tot twee keer toe kreeg zij rood, waarbij ze de 2e keer niet eens meer van het veld ging. Je zag de wanhoop op het gezicht van de scheids, wat moest hij hier mee aan? Veel tijd om na te denken was er niet, want een enorme oranje invasie spurtte naar het doel van de tijgers. Jacqueline had de bal aan haar voet en speelde die door naar Angelique die helemaal vrij stond! Angelique, die al meerdere pogingen op doel had gedaan, brak door en scoorde!! Dit hadden de dames het afgelopen siezone goed afgekeken van hun zonen. Toen werden ze pas echt wild, onze jonge tijgers. Iedere tijger vocht voor zijn leven, ging het duel met zijn moeder of een andere moeder aan, maar het mocht niet baten. Klaus floot af en zo was het 1-0, dachten wij. Maar de scheids, hoe die goedkeuring bij de KNVB is verlopen snap ik ook niet, zei dat het 1-1 was omdat de tijgers hadden gescoord toen de moeders nog aan de koffie cq wijn zaten?!? Dus moest iedereen een penalty nemen. Maurice deed zijn best tegen al die grote moeders, maar moest er toch een paar doorlaten. In ons doel had Nathalie plaats gemaakt voor Natasja en hoewel het doel nu minder gevuld was, hield ze ze allemaal tegen (toch?). Was Natasja zo goed of waren de tijgers onder de indruk van de dreigementen van hun moeders zoals een week geen nintendo, geen zakgeld en vroeg naar bed. De strijd was gestreden en de tijgers kwamen de Dutchy-moeders, sportief als ze zijn, feliciteren met onze overwinning. Iedereen was daarvan overtuigd behalve Klaus de scheids. En nadat zijn gloednieuwe KNVB-gelabeld-scheidsrechterpakje werd nat gegooid, doordat Joyce er een enorme emmer water overheen gooide, konden we die winstpunten wel vergeten.
Gelukkig kreeg de middag toch nog een gezellig vervolg tijdens het bowlen van de kinderen en de polonaise van de Dutchy’s.
Edwin, Theo en Klaus werden door de kinderen verrast met een WK bierpakket in oranje hoed om hen te bedanken voor alles inspanningen van het afgelopen seizoen. Klaus werd daarnaast door Edwin en Theo nog eens extra bedankt met een grote fles F6-tijger-bier, omdat Klaus het team, wat volgend jaar doorgaat als E-team, niet meer zal trainen.
Nog nagenietend van een strijdbare doch sportieve middag is dit geschreven door een van de Dutchy-moeders waarvan haar tijgertje toch nog een nachtzoentje wilde toen hij moe maar voldaan ging slapen.
Nadat alle pruiken en Tena Lady’s goed zaten, verschenen in fel oranje uitgedost de 10 Dutchy’s van de F6 het strijdveld onder luid gejoel van onze yel: We hebben de M, we hebben de A, we hebben de M, we hebben de A, hier zijn de MAMA’s!!!!!
De tijgertjes zetten grote ogen op en keken hun moeders verdwaasd aan, behalve Maikel die scheen deze aanblik van zijn moeder gewend te zijn.De door de KNVB goedgekeurde scheids trok zijn fluit en blies de wedstrijd tot start. Neeltje, de enige in een écht Dutchy-jurkje, nam de aftrap. Meteen doken 6 Dutchy’s op 3 tijgertjes maar dat hielp niets, de kleine beentjes schoten de ballen tussen de lange stelten van de moeders en wij hadden het nakijken. De gehele eerste helft werd overheerst door een enorm fanatisme van beide teams, waarbij het toch leek of de oranje moeders dichter in de buurt van Maurice (tijgerkeeper) kwamen dan de tijgers in de buurt van onze Dutchy-keepster mét oranje haar, wat er best intimiderend uit zag voor die kleine mannen. De scheids was scherp en de afstraffingen logen er niet om. Zelfs gillen mocht niet als je de bal had. Sylvia probeerde haar charmes nog in de strijd te gooien om een vrije trap te voorkomen, maar alle dreigementen en ontzeggingen voor de rest van dat weekend waren aan dovemansoren gericht bij onze Klaus. Dan treedt zijn rechtvaardigheidsgevoel jegens de tijgers op. We gingen uiteindelijk de rust in met 0-0.
Theo probeerde de tijgers te motiveren voor de 2e helft door te dreigen met het bowlen (wat we na de wedstrijd zouden gaan doen). Gert-Jan, onze coach, bij afwezigheid van zijn vrouw, had maar drie woorden nodig: “Ga zo door!”
Dus zo begon, onder een stralende zon, de 2e helft. Al snel bleek het uithoudingsvermogen van de Dutchy’s toch groter dan die van de tijgers, ze vielen bij bosjes neer. Met name Koen en Timo lagen regelmatig met hun neus in het gras. Dat hier soms de agressie van Dutchy-Jacqueline een rol in speelde, ontging de scheids niet. Tot twee keer toe kreeg zij rood, waarbij ze de 2e keer niet eens meer van het veld ging. Je zag de wanhoop op het gezicht van de scheids, wat moest hij hier mee aan? Veel tijd om na te denken was er niet, want een enorme oranje invasie spurtte naar het doel van de tijgers. Jacqueline had de bal aan haar voet en speelde die door naar Angelique die helemaal vrij stond! Angelique, die al meerdere pogingen op doel had gedaan, brak door en scoorde!! Dit hadden de dames het afgelopen siezone goed afgekeken van hun zonen. Toen werden ze pas echt wild, onze jonge tijgers. Iedere tijger vocht voor zijn leven, ging het duel met zijn moeder of een andere moeder aan, maar het mocht niet baten. Klaus floot af en zo was het 1-0, dachten wij. Maar de scheids, hoe die goedkeuring bij de KNVB is verlopen snap ik ook niet, zei dat het 1-1 was omdat de tijgers hadden gescoord toen de moeders nog aan de koffie cq wijn zaten?!? Dus moest iedereen een penalty nemen. Maurice deed zijn best tegen al die grote moeders, maar moest er toch een paar doorlaten. In ons doel had Nathalie plaats gemaakt voor Natasja en hoewel het doel nu minder gevuld was, hield ze ze allemaal tegen (toch?). Was Natasja zo goed of waren de tijgers onder de indruk van de dreigementen van hun moeders zoals een week geen nintendo, geen zakgeld en vroeg naar bed. De strijd was gestreden en de tijgers kwamen de Dutchy-moeders, sportief als ze zijn, feliciteren met onze overwinning. Iedereen was daarvan overtuigd behalve Klaus de scheids. En nadat zijn gloednieuwe KNVB-gelabeld-scheidsrechterpakje werd nat gegooid, doordat Joyce er een enorme emmer water overheen gooide, konden we die winstpunten wel vergeten.
Gelukkig kreeg de middag toch nog een gezellig vervolg tijdens het bowlen van de kinderen en de polonaise van de Dutchy’s.
Edwin, Theo en Klaus werden door de kinderen verrast met een WK bierpakket in oranje hoed om hen te bedanken voor alles inspanningen van het afgelopen seizoen. Klaus werd daarnaast door Edwin en Theo nog eens extra bedankt met een grote fles F6-tijger-bier, omdat Klaus het team, wat volgend jaar doorgaat als E-team, niet meer zal trainen.
Nog nagenietend van een strijdbare doch sportieve middag is dit geschreven door een van de Dutchy-moeders waarvan haar tijgertje toch nog een nachtzoentje wilde toen hij moe maar voldaan ging slapen.
The Dutchy's versus de Tijgers van de F6 
